«نشست اخیر شورای امنیت سازمان ملل»
«آخرین اخبار اقتصاد و جامعه را در خبرگزاری ایرنا دنبال کنید.»
جلسه اخیر شورای امنیت سازمان ملل درباره ایران و حملات اسرائیل، فضای سیاسی و اقتصادی کشور را وارد مرحلهای حساس کرده است. این نشست علاوه بر محکومیت برخی کشورها علیه اقدامات اسرائیل، پیامدهای مستقیمی بر آینده روابط اقتصادی ایران و مسیر اصلاحات داخلی خواهد داشت.
مواضع کشورهای مختلف
چین در این جلسه به خروج آمریکا از برجام در سال ۲۰۱۸ اشاره کرد و سیاست «فشار حداکثری» را عامل بحران کنونی دانست. روسیه نیز با حمایت صریح از ایران، حملات اسرائیل را «غیرقابل توجیه» خواند. در مقابل، سه کشور اروپایی (انگلیس، فرانسه و آلمان) همچنان بر تحریمها و فشار بر ایران تأکید کردند. این شکاف نشان میدهد که مسئله هستهای ایران همچنان به میدان رقابت ژئوپلیتیک میان قدرتهای جهانی تبدیل شده است.
نقش آژانس بینالمللی انرژی اتمی
رافائل گروسی، مدیرکل آژانس بینالمللی انرژی اتمی، در گزارش خود حمله اسرائیل به تأسیسات هستهای ایران را اقدامی خطرناک دانست. او هشدار داد که این حملات میتواند پیامدهای زیستمحیطی و امنیتی جدی داشته باشد. این گزارش اهمیت ویژهای داشت زیرا نشان میداد که حتی نهادهای بینالمللی بیطرف نیز نسبت به پیامدهای چنین اقدامات نظامی نگران هستند.
پیامدهای سیاسی برای ایران
از نظر سیاسی، ایران تلاش کرد با استفاده از این جلسه مشروعیت بینالمللی برای اعتراضات خود کسب کند. حمایت روسیه و چین نشان داد که تهران همچنان میتواند روی برخی قدرتها حساب کند. اما مخالفت اروپا و سکوت نسبی آمریکا نشان میدهد که مسیر دیپلماسی ایران دشوارتر خواهد شد. این وضعیت میتواند ایران را بیش از پیش به سمت همکاری با بلوک شرق سوق دهد.
تأثیر اقتصادی مستقیم
چنین جلساتی معمولاً اثر فوری بر بازارهای مالی دارند. در روزهای پس از نشست، بازار ارز ایران با نوسان همراه شد و نگرانیها درباره آینده برجام دوباره افزایش یافت. گزارشهای سازمان ملل پیشبینی کردهاند که تورم ایران در سال آینده حدود ۲۸ درصد باقی خواهد ماند و رشد اقتصادی به ۳.۲ درصد کاهش مییابد. افزایش ریسک ژئوپلیتیک میتواند سرمایهگذاری خارجی را محدود کند و فشار بیشتری بر بخش تولید وارد آورد.
آینده روابط اقتصادی ایران
ایران احتمالاً برای مقابله با فشارهای غرب، همکاریهای اقتصادی خود با چین و روسیه را گسترش خواهد داد. این کشورها در حوزه انرژی و زیرساخت میتوانند شریکهای مهمی باشند. اما وابستگی بیش از حد به شرق نیز خطراتی دارد؛ از جمله کاهش تنوع بازارها و محدود شدن دسترسی به فناوریهای پیشرفته غربی
چشمانداز بلندمدت
اگر تنشها ادامه یابد، ایران ناچار خواهد شد سیاستهای مقاومتی را تقویت کند. این مسیر میتواند به خودکفایی نسبی در برخی صنایع منجر شود، اما هزینههای بالایی برای مردم خواهد داشت. در مقابل، اگر مذاکرات دوباره آغاز شود و توافقی جدید شکل گیرد، امکان کاهش تحریمها و جذب سرمایهگذاری وجود دارد. آینده اقتصادی ایران به شدت به نتیجه این روندهای سیاسی وابسته است.
نتیجهگیری
جلسه اخیر سازمان ملل نشان داد که مسئله ایران تنها یک موضوع منطقهای نیست، بلکه به بخشی از رقابت جهانی میان قدرتها تبدیل شده است. از نظر اقتصادی، این وضعیت میتواند مسیر اصلاحات داخلی را کند کند و فشار بیشتری بر مردم وارد آورد. در عین حال، فرصتهایی برای همکاری با کشورهای غیرغربی وجود دارد. آینده ایران به تواناییاش در مدیریت این بحرانها و ایجاد تعادل میان شرق و غرب بستگی خواهد داشت.
